Krajowe Ramy Kwalifikacji

Politechnika Krakowska

logo PK
Główna / Definicje KRK

 Definicje KRK

Zestawienie definicji KRK zostało przyjęte uchwałą nr 7/VII/10 Komitetu Sterującego do spraw Krajowych Ram Kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie w dniu 29 lipca 2010 r. Prezentowane zestawienie definicji nie jest ostateczne. Jest natomiast punktem wyjścia dla prac zarówno Komitetu Sterującego jak  i Zespołu Międzyresortowego ds. LLL w tym KRK. Zestawienie musi być jeszcze rozszerzone o blok definicji związanych z edukacją zawodową i szkolnictwem wyższym.

FORMY UCZENIA SIĘ

Uczenie się formalne (formal learning) –  uczenie się poprzez udział w procesie kształcenia prowadzonym przez instytucję edukacyjną lub szkoleniową.
 
Uczenie się pozaformalne (non-formal learning) – uczenie się poza instytucjami edukacyj­nymi i szkoleniowymi, poprzez reali­zację założonych celów edukacyjnych.
 
Uczenie się nieformalne (informal learning) – uczenie się poza instytucjami edukacyj­nymi i szkoleniowymi, bez określania celów edukacyjnych, wykorzystujące – także w sposób nie­za­mie­rzony – doświadczenie zdobywane w miejscu pracy i życiu codziennym.

KOMPETENCJE

Kompetencje (competence) – wszystko to, co dana osoba wie, rozumie i potrafi wyko­nać, czyli jej skumulowane efekty uczenia się.
 
Efekty uczenia się (learning outcomes) – to, co osoba ucząca się wie, rozumie i potrafi wyko­nać w wyniku uczenia się, ujęte w kategoriach wiedzy, umie­jęt­ności oraz kompetencji personalnych i społecznych.
 
Efekty kształcenia – to, co osoba uczestnicząca w procesie kształcenia prowadzonym przez instytucję edukacyjną lub szkoleniową wie, rozu­mie i potrafi wyko­nać po jego zakończeniu, ujęte w kategoriach wiedzy, umie­jętności oraz kompetencji personalnych i społecznych.
 
Wiedza (knowledge) – zasób powiązanych ze sobą faktów, zasad, teorii i doświadczeń przyswojonych przez osobę uczącą się.
 
Umiejętności (skills) – zdolność wykorzystania wiedzy oraz wyćwiczonych spraw­ności do wykonywania zadań oraz rozwiązywania problemów.
 
Kompetencje personalne i społeczne – zdolność do autonomicznego i od­po­­wie­dzialnego wykonywania powierzonych zadań; gotowość do uczenia się przez całe życie; sprawność komunikowania się; umiejętność współdziałania z innymi w roli zarów­no członka jak i lidera zespołu.

KWALIFIKACJE

Potwierdzanie efektów uczenia się (validation) – proces stwierdzania przez uprawnioną instytucję, czy dana osoba osiągnęła efekty uczenia się zgodne z odpowiednimi wymaga­niami.
 
Kwalifikacja (qualification) – dyplom, świadectwo, certyfikat lub inny dokument, wydany przez uprawnioną instytucję, stwierdzający że dana osoba osiągnęła efekty uczenia się zgodne z odpowiednimi wymaganiami.
 
Kwalifikacja złożona – kwalifikacja zdefiniowana poprzez zestaw efektów uczenia się, który może zostać w naturalny sposób podzielony na podzestawy, potwierdzane niezależnie od siebie. Tak wyróżnione podzestawy efektów uczenia się definiują kwalifikacje składowe kwalifikacji złożonej.
 
Osiągnięcie (credit) – wyodrębnione i ocenione efekty uczenia się, które mogą być groma­dzone dla uzyskania określonej kwalifikacji lub przenoszone do innych programów kształ­cenia i szkolenia.
 
ECVET (European Credit System for Vocational Education and Training) – europejski system gromadzenia i przenoszenia osiągnięć w kształceniu i szkoleniu zawodo­wym.
 
ECTS (European Credit Transfer System) – Europejski system gromadzenia i przenoszenia osiągnięć (zaliczeń) w kształceniu wyższym.
 
Uznawanie kwalifikacji (recognition of qualifications) – formalne uznanie przez uprawnioną instytucję wartości kwali­fikacji zdobytej za granicą w celu jej wykorzystania w kraju w dal­szej edukacji lub na rynku pracy.

SYSTEM KWALIFIKACJI

Krajowy system kwalifikacji (national qualifications system) – ogół działań państwa zwią­za­nych z potwierdzaniem efektów uczenia się dla potrzeb rynku pracy, społeczeństwa obywa­telskiego oraz indywidualnego rozwoju osób uczących się, oparty na krajowych ramach kwalifikacji. Obejmuje on w szczególności nada­wanie oraz uznawanie kwalifikacji, a także zapewnianie jakości kwalifikacji.
 
Krajowe Ramy Kwalifikacji (national qualifications framework) – opis wzajemnych relacji między kwalifikacjami, integrujący różne krajowe podsystemy kwalifikacji, służący większej przejrzystości, dostępności i jakości kwalifikacji, stworzony dla potrzeb rynku pracy i spo­łeczeństwa obywatelskiego. W szczególności, zawiera on opis hierarchii po­zio­­mów kwa­li­fikacji – każda kwalifikacja jest umieszczona na jednym z tych po­zio­mów. Każdemu z tych poziomów przyporządkowany jest odpowiadający mu poziom w Europej­skich Ramach Kwalifikacji.
 
Poziom kwalifikacji (qualifications level) – wyodrębniona kategoria kwalifikacji, scharakte­ry­zowana poprzez wspólny zestaw wymagań ogólnych dotyczących efektów uczenia się, w szczególności obejmujący wszystkie wymagania definiujące jeden z poziomów Europej­skich Ram Kwalifikacji.
 
Europejskie Ramy Kwalifikacji (European Qualifications Framework) – przyjęty w Europie układ odniesienia umożliwiający porównywanie kwalifikacji uzyskiwanych w różnych krajach. W Europejskich Ramach Kwalifikacji wyróżniono osiem poziomów kwalifikacji – od najniższego poziomu edukacji obowiązkowej (1) do najwyższego poziomu wykształcenia akademickiego (8) – określonych za pomocą wymagań dotyczących efektów uczenia się. 
 
 
 
Definicje pochodzą ze strony Ministerstwa Nauki i Szkolictwa Wyższego
 
 



     
ostatnia modyfikacja: 31.08.2011 r. 11520 odsłon